Oh my god, oh my god, oh my god… Ik kan het… Ik durf het… HET MOET GEWOON! Ik beloof plechtig dat ik dit keer een tekening maak. Pff, dat is er uit. Belofte maakt schuld, dus maar goed dat ik vanavond lekker heel de avond vrij heb om verplicht te gaan tekenen. Wat ik me trouwens ook telkens afvraag is of het nou ‘dit keer of ‘deze keer is… Dit keer klinkt leuker, maar onlogischer… Story of my life.
Pinkpop was leuk! maar daar heb ik nu geen zin meer in om over te praten. Ookal belooft dit misschien een slecht verhaal te worden… jullie krijgen in ieder geval weer een tekening (door het nomaals te typen bevestig ik het ook gelijk voor mijn onderbewustzijn). Ik heb me net trouwens lelijk opengehaald aan mijn kleerkast. Hmm, deze alinea noem ik maar miscellaneous, om toch een stiekeme samenhang te tonen. Maar eigenlijk is dat net zo niets-zeggend als mijn geweldige stopzinnetje: ik heb altijd zo iets van… (vul het desbetreffende onderwerp in).
Deze week beoordelingen gehad en het was me toch een aanfluiting. Mijn eerste onvoldoende! Nou is het niet zo erg dat ik een onvoldoende voor dat vak had, want het lag me voor geen meter, maar het feit DAT ik een onvoldoende had vond ik veel erger. Hoe ik op de middelbare nog niet dood gevonden wilde worden met een 8 (dan had ik namelijk te lang geleerd) zo heb ik nu liever een 8 dan een 8- en nog liever een 9 (al lijkt dat hier echt onmogelijk).
Oh! Een frustratie, dat is leuk! Hij plopt zomaar in me op. Eigenlijk wil ik er al maanden over schrijven maar telkens vergeet ik ‘m. Als je mijn naam op Google intypt, dan komen er alleen maar stomme dingen tevoorschijn, en niet mijn web-log. Nou is het voor de normale mens, kennis ,vriend, dus al bijna onmogelijk om erachter te komen dat ik een web-log heb, maar dit maakt het er niet bepaald makkelijker op. Nou is het ook niet de bedoeling dat iedere nieuwsgierige (stereotype hyver) mijn web-log bezoekt, maar iemand die mijn naam intypt is niet nieuwsgierig… Nouja, wel nieuwsgierig, maar dan gecombineerd met geinteresseert/belangstellend/onderzoekend of gewoon hopeloos verliefd (bel me!). Bij deze open ik mijn web-log naar het Google-portaal door middel van mijn naam: Mick van der Pluijm… en voor de conservatieven: Mickey van der Pluijm. Laat maar komen die liefdesbrieven! Ik ben al licht bezweet, half naakt, starend in de zwoele donkerte vlak bij mijn bed… het is hier ook zo snik heet op dat kleine kamertje in Arnhem.
Gxfbt, ik wil eigenlijk afsluiten met een prachtige zin voor de komende blogrijke zomer… Maar helaas schiet me zowaar niets te binnen.

Ps: En dit keer komt de tekening dus echt, echt, echt morgen!
Pps: Ja hoor, het is zover, ik was gisteravond ZO fanatiek dat ik zelfs twee tekeningen heb gemaakt, dus ook de vorige blog heeft nu een tekening. Nu nog een voor degene daar voor en alle komende!

Nou heeft zich wel een heel opvallend verschijnsel voorgedaan: Sinds ik mijn nieuwe koffer heb, heb ik al niets meer geblogt. Toevallig is dat ook weer niet zo heel opvallend, aangezien deze koffer twee verschillende sloten heeft i.p.v. alleen een rits. Dan is het natuurlijk overbodig om te zeggen dat ik te lui… Op het moment schrijf ik mijn verhaal dus gewoon met de hand (waar ik volgende keer ook te lui voor ben aangezien dit heel veel tijd en moeite kost).
Pff, ik heb wel enorm veel te vertellen zeg, dus trek maar zovast wat tijd uit. Vorige week was ik net als anders nietsvermoedend op mijn terugreis naar huis. Het vervelende was alleen dat mijn trein goed aansloot op mijn bus, iets TE goed eigenlijk aangezien ik vijf minuten moest lopen en ze twee minuten na elkaar vertrokken… Daarom leek het me leuk om even snel langs de Media Markt te gaan voodat ik mijn volgende bus kon pakken. Waarschijnlijk leek dit mij iet TE leuk en wilde ik ook iets TE snel, want snelwandelend richting de Media voelde ik mezelf wel heel licht… eigenlijk iets TE licht… *PIEP* MIJN KOFFER! Ik vlieg terug naar mijn perron, de mensen vliegen in het rond, maar de trein naar Schiphol staat gelukkig nog steeds te wachten. Als een brandweerman die een kind uit ‘n brandend huis redt, bevrijdde ik mijn koffer van het eeuwige leven op de rails.
Dit weekend ga ik naar Pinkpop (ik kan dit keer echt geen overbrugging bedenken, dus dan maar van de hak op de tak). Ik heb er toch zoveel zin in, alleen Depeche Mode heeft afgezegd… Ik hoop maar dat ze een waardige vervanger kunnen regelen. Na het weekend zal ik jullie wel weer lekker maken… eh, ik bedoel vertellen hoe leuk het was.

Ps: Ik vrees even voor de tekeningen bij gebrek aan tijd…

Sorry dat het weer zo lang duurde! Dit keer ook niet vanuit de trein, maar vanuit mijn gezellige Raamsdonkthuis. De reden hiervan: Again mensen waar ik weer samen mee naar huis reisde. Dit keer maak ik het alleen even goed met een avondblogje.
Wat een beroerde zomercollectie is het trouwens dit jaar in de stad zeg! Om zomaar even een onderwerp aan te snijden (bloodymess)… Echt in de meeste winkels wil ik nog niet dood gevonden worden. Het enige wat ik tot nu toe heb gekocht is een heel leuk vest met zo’n lage hals en een hoed. Nou is alleen een vest wel het laatste wat je op dit moment wil kopen… en dragen al helemaal. Maargoed, ik heb gewoon een eigen interpretatie aan het vest gegeven: aandoen zonder T-shirteronder, zodat ik op het moment dus half naakt met mijn v-hals tussen mijn knieen loop. Volgensmij vind iedereen het stom, maar ik vind het best wel grappig. Enfin, die hoed is ook nog een leuk verhaal… Ik stond bij de H&M naar zo’n hoed te kijken en er bleken verschillende maten van te zijn: M en L. Zo’n groot hoofd heb ik toch niet, dus ik dacht dan M wel goed zou zijn. Die leek wat klein, dus wilde ik een L opzetten, waarbij ik tot de conclusie kwam dat de L-maten helemaal niet die leuke roosjes aan de binnenkant hebben, maar alleen maar van die vage witte vegen. Uiteraard maakte mijn gedachten die hoed natuurlijk meteen veel te groot, toen ik ‘m op mijn hoofd zette zag ik niets meer… ofzo.
Wat ik trouwens ook vrij frustrerend vind zijn die winkels waar ze je meteen aanvallen zodra je binnen komt. Noem: Men at Work, Chasin’, Score. Vreselijk. Als je daar naar binnen loopt en je durft maar een vluchtige blik op de broeken te werpen, hebben ze je, zonder dat je het door hebt, al drie broeken aangetrokken. Vervolgens loop je de rest van de winkel door, en wanneer je weer weg wilt gaan blijk je, eveneens zonder het zelf te weten, drie broeken te willen kopen.
Ik vind dat dus ook altijd winkels waar je alleen binnenloopt als de zomercollectie kut is en je echt wanhopig bent geworden, je een broek nodig hebt of het uitverkoop is. Deze keer had ik last van het eerste, dus ben ik me toch in die winkels gaan begeven. Opvallend was dit keer alleen dat ik EN niet bij de Men at Work EN niet bij de Score werd aangevallen. Helaas bij de Chasin’ wel, maar eingelijk word dit inmiddels een veel te saai verhaal en ook dat deel over Chasin’ en ik begin poep te praten, dus ik stop…

Ps: En de tekening komt weer later. Pff, ook even het verhaal aangepast, want na het een ker over gelezen te hebben bleek er wel heel vaak "dus" in te staan, dus…

Wat een weertje wat een weertje. Heerlijk mensen! Maar! Ik zou geen Nederlander zijn als ik niets te klagen had. Veel te warm dus, dit is toch geen overgang. Vorige week liep iedereen nog met zijn winterjas tot bovenaan dicht geknoopt en drie verschillende sjaals om en nu moeten we ons ineens ontbloot in de open lucht begeven. Vreemd dat je dan ineens weer ziek word. Wat zijn we toch ook een ontevreden volk hea. Maargoed, het is daadwerkelijk eigenlijk ook nooit goed.
Daarnet hoorde ik trouwens twee meisjes iets tegen elkaar zeggen, wat ik jullie niet wil ontnemen. Ik loop heel rustig richting het spoor vanwaar mijn trein vertrekt. Word er ineens hysterisch in mijn oor getetterd x93dat die trein toch xf2m het kwartier zou rijdenx94. Dus ik dacht in mezelf, dat is ook zo… Nouja, de ene keer zit er 14 min en de andere keer 16 minuten tussen. Zegt ze daarna x93hij vertrekt om tien voor, dat is toch geen kwartier!x94. Op zulke momenten vraag ik me echt af sinds wanneer vissticks ook met de trein reizen.
Gisteren had ik trouwens weer een ik-vermoed-dat-je (jaja, het komt echt vaker voor dan alleen bij grapefruits). Ik had net gegeten en overdag was het prachtig weer geweest. Meestal is het rond deze tijd van het jaar x92s avonds dan heel koud als de lucht helder is. Enfin, ik wil de deur uit gaan om gezellig bij een aantal mensen wat te gaan drinken en pak me volledig in. Trek ik de buitendeur open en lijkt het net alsof ik nog binnen stond. Een fractie van een seconde dacht ik dat misschien de warme lucht van binnen naar buiten stroomde, maar toen ik ook echt een eind aan het lopen was constateerde ik dat ik heel snel alles uit moest doen, voordat je me uit kon wringen. Lopend in de wind gooide ik in slow motion al mijn kleren uit, of niet. Het was best heel vreemd, want ik had echt het idee dat ik in Spanje of Turkije liep omdat het nog zo warm was en er nog allemaal reclameborden van winkels brandden.
Inmiddels nader ik weer Utrecht centraal, dus komt helaas een eind aan mijn kort maar krachtige verhaaltje van vandaag. Tot snel!

Ps: Goed, morgen komt de tekening weer, want ik ben mijn usb-stick kwijt…

Dag lieve mensen! Het is weer zover hoor, ik zit in de stilteruimtex85 Dit keer gelukkig niet zo druk, dus ik voel me er niet beperkt door. Toch word ik een beetje bang nu ik x93silencex94 lees. Het doet me een denken aan die ene overgewaardeerde buikspreker, die zijn ego te boven is gegaan met x93silence, I kill youx94. Maargoed, laat ik dit keer eens niet over frustraties gaan schrijven, maar mezelf belachelijk gaan makenx85
Gister hadden we schoolfeest. Nou hartstikke gezellig denk je natuurlijk, maar het minpunt is dat dat op donderdagavond was en ik vrijdagochtend gewoon weer les had. Argh, ik word op het moment ook een beetje gek van Bjxf6rk die heel de tijd in mijn oren zit te fluisteren, even andere muziek.
Enfin, voordat het feest echt begon gingen we eerst bij iemand wat drinken. Handig om te weten, maar het voegt alleen niets aan dit verhaal toe. Blijf lezen, want het word vast nog leuk! Ik had die avond in het glas gekeken, jaja, wel meerdere. Op het eind keek ik er zelfs doorheenx85 Gelukkig had ik, voordat ik naar het feest toe ging, al mijn spullen al klaar gezet om de volgende dag mee naar Raamsdonkhuis te nemen zodat ik dat x92s nachts niet hoefde te doen. Toen ik thuis (Arnhemhuis) kwam ben ik onder de douche gaan staan (inmiddels 5 uur in de diepe nacht) en meteen mijn bed in gedoken.
Vanochtend werd ik alleen heel leuk wakker met een wekker die 9:45 aangaf. Die tijd heb ik niet lang gezien, want hij sprong vrijwel meteen op 9:46. Toen brak mijn klomp en ben ik het verdriet gaan verslapen. Dit is de eerste keer dat ik een les heb gemist! Weg reputatiex85
Nu we het toch over klompen hebben: Inmiddels is de trein al op tussenstation Veenendaal-de Klomp gestopt en hebben meerdere mensen zich bij de stilteruimte gevoegd. Nu wil het feit alleen dat er een of andere achterlijke gladiole Engelsman kei hard gaat zitten bellenx85 HALLO! Ze hebben het niet voor niets ook in het Engels op de ramen geplakt. Het vreemdste dan nog is dat hij ook gewoon kei hard uit het raam aan het kijken is. Met zijn hoofd op de hoogte van de tekst kijkt hij door de opengewerkte stukken, die de letters vormen, heen. Nou heb ik trouwens sowieso al een hekel aan mensen die bellen in het openbaar vervoer, maar in de stilte ruimtex85 kom op zeg. Ik ben echt instaat om x91m aan de gaan vallen. Ik kan mijn eigen muziek niet eens horen! Gxfbt, ik ben blij dat ik aan dit verhaal toch nog een vrolijk einde heb weten te breien.

Ps: Dit begint een beetje te vervelen, maar het plaatje komt weer same as usual later…

Daar zit ik dan… al drie eenzame weken op mijn kamertje. Had ik ook al verteld dat ik geen internetverbinding had hier? Hmm, dan is dat nu te laat, want ik heb een onbeveiligd netwerk gevonden! Heddegijdagezeetgehadja-mindedawerklukwoar hoedoedegijdahoedoedegijdahoehed- degijdagedoan? Ze hebben vast mijn roep om internet gehoord… Mijn nachtelijke huilpartijen en automutilaties door het tekort aan msn lijken me waarschijnlijker, maargoed, waarom dramatisch als het ook luidruchtig kan!
Soms moet ik weleens huilen… omdat ik eenzaam ben. Nee grapje. Ik zag jullie verschrikken, wat een dramatiek hea. Over dramatiek gesproken, mijn blogdag vrijdag, was afgelopen vrijdag geen blogdag. Jaja, ik zat namelijk met klasgenoten in de trein… keer twee zelfs. Dan is het natuulijk ook zo ongezellig om mijn laptop te pakken, bovendien vragen ze zich dan af wat ik doe en dat valt onder de categorie reclame maken voor mijn leven, want dan gaan ze dit hier ook lezen. En dan mag natuurlijk niet, behalve als ze het zelf ontdekken, want dat heeft iedereen gedaan die hier komt… dus kom maar snel hier! Hoe hilarisch is het eigenlijk dat ik reclame maak op mijn eigen blog om naar mijn blog toe te komen, grote grote zuchtende sigh-druppel.
Maargoed, jullie zullen zeggen: Smoesjes, smoesjes, smoesjes, je zit ook nog een uur in de bus. Ja daar zit ik in da… dada bweeehhhhh. Ja dus. Alhoewel, eigenlijk vouw ik daar meer in. Openbaar vervoer is niet echt op mensen ingestelt boven de 1,85m. Als een of andere origami-kraanvogel zit ik in de bus, waardoor als ik mijn been beweeg, mijn arm ook automatisch moet bewegen om een nieuwe positie aan te kunnen nemen. Mocht ik alleen in de bus zitten, wil ik mijn laptop nog weleens tevoorschijn vouwen, maar als er iemand naast mij zit, ben ik al blij als ik kan zitten zonder dat mijn benen drie stoelen verderop tevoorschijn duiken. Enfin, die ov is gratis, dus zonde om te laten verstoffen. Ze weten wel wat ze weggeven daar bij de overheid!

Ps: Ook dit keer komt de tekening wat later aangezien ik op mijn kamer geen scanner heb (en ik ‘m vannacht nog moet maken… ja de tekening ja, want en scanner had ik niet vertelde ik net).

Zozo, dat was me het weekje welx85 en hij is nog niet eens voorbij. Ik ben namelijk vandaag (donderdag) al onderweg naar huis. We hadden deze week schouw en inhaallessen kunstgeschiedenis, dus ik ben morgen lekker vrij!
Enfin, die schouw dus. Het ging goed! Oeh, ik ben zo goed. Ik was alleen wel heel zenuwachtig. Dat vind ik altijd stom. De zinnen kunnen nog korter. Ja. Maargoed, ik wist dat het goed zou gaan, want ik had de meeste punten al gehad. Schouw is trouwens een dag waarop je al je werkstukken van het afgelopen trimester mooi op een tafel deponeert, en dan gaan alle leraren daar langs lopen, zodat ze kunnen zien wat je bij andere vakken hebt gedaan. Schouw klinkt boers. Es ne schouw roet den stoa ne kneri stom. Wauw, net echt. Gelukkig gaan vandaag mijn gedachten niet van de hak op de takx85 Ze waren dus een en al positief over mijn werkstukken! Ik was dus zo trots als een aap met vijf lullen, maar toen kwam natuurlijk het punt van kritiekx85 Ik dacht hier komt de wijze lesx85 maar nee. De fotoreportage die ik van mijn gieter had gemaakt vonden ze afgrijselijkx85 Laat me hier dan net goed zitten op Product Design en in onze handen klappen dat ik geen fotografie ben gaan doen.
Wat ook niet onbelangrijk is, is dat ik deze week (lees: afgelopen twee nachten), voor het eerst op mijn nieuwe kamer heb gebivakkeerd. Het was leuk! Oh, maar het is ook zo mooi geworden. Ik heb een fantastisch antiek kastje en een geweldige antieke tafel en ook nog allemaal leuke samengepersthoutmeubels (bedenk zelf de naam van deze Zweedse meubelfabrikant). Het is alleen wel een gedoe zeg! Boodschappen doen, afwassen, koken. Als je het snel zegt lijkt het weinig en dat is het in de mond en op papier ook and donx92t forget about the beeldscreen. Helaas gaat er in de grotemensenwereldpraktijk toch behoorlijk wat tijd in zitten. Als ik dan alleen bedenk dat ik vlak bij het centrum (spreektaal: bijna midden in het centrum) zit, met een heel leuk kamertje dan word ik toch weer snel vrolijk.
Ik ben alleen wel een oude doos zeg. Zox92n natte verregende krant, want ik had vanavond lekker kunnen gaan stappen in Arnhem. Alleen niet mee ingestemd aangezien ik nogal afgebrand ben van de afgelopen week. Jaja, schouw ligt nog kleiner in de mond, maar is NOG meer! Jullie hebben het ook niet diep genoeg in de mond, want dingen in de mond horen voor je gevoel juist groter te lijken hoor! Deze doos gaat dus vanavond lekker ontspannen en vergeet niet: Almhof roomyoghurt met walnoot en griekse honing is de lekkerste die er is!

Ps: Mijn tekening komt maandag pas, aangezien mijn scanner thuis nu helemaal zijn eigen leven leid en ik dus op school moet scannen (waar ze trouwens fantastische scanners hebben)

Zozo, het is vandaag weer blogging friday. Met een volledig opgeladen laptop, ga ik de trein te lijf. Vandaag alleen geen hond die er in zit op dit belachelijk vroege tijdstip (vergeleken met mijn normale terugreis tijd dan)x85 Op het moment dus nergens om op te letten. Ik tik lekker hard op het toetsenbord en ook mijn neusophalen doe ik niet binnensmond. Als het zo rustig blijft maak ik dadelijk naakt een dansje,want het is hier zo gigantisch warm. Hoewel dat een belachelijk idee is natuurlijkx85 wie gaat er nou dansen in de trein?
Goed, even iets anders dan weer die treinverhalen (waar haal ik die trein toch steeds vandaanx85)! Ik ga dit weekend verhuizen! Verhuizen? Ja, verhuizen. Ik weet dat het onverwacht komt, maar het is echt zo.
Het begon allemaal een half jaar geleden toen ik naar Arnhem ging om daar mijn knutselvaardigheden te x91improvenx92 (oeh, txe9 hip taalgebruik vrees ik). Tweexebneenhalfuur, duurde de reis vanaf mijn huis met het openbaar vervoer. Dat maakt met terug erbij: vijf hele uren per dag. Lijkt me een beetje overdreven veel, dus was ik hard opzoek naar een kamer. School beweerde heilig dat daar makkelijk aan te komen wasx85 Maar zoals ik eigenlijk van mijn schooltijd op het Dongemond geleerd had moeten hebben, beweert de school wel meer. Toen mijn eerste schooldag er aan zat te komen, raakte ik dus aardig in paniek. Gelukkig belde mijn reddende engel (voor het gemak noemen we haar Anouk). Haar tante kon mij wel voor een tijdje opvangen, waardoor mijn reistijd met meer dan twee uur slonk. Het was natuurlijk voor anderen hilarisch om aan te horen dat ik bij de tante van een vriendin in ging wonen. Nou klinkt het ook wel heel erg, dus laten we haar voor het gemak Marie-Louis-Antoinette noemen (oke, vooruit Minke dan).
Inmiddels zit ik al weer iets meer dan een half jaar bij Minke en voel ik me net de verloren zoon. Ik heb het er goed naar mijn zin, wat voor veel mensen onbegrijpelijk is (kan het me ook  wel enigszins indenken, want hoe bizar klinkt het). Daarbij heb ik er ook een aantal heerlijke recepten aan over gehouden (zo weer 10 euro rijkerx85 nee grapje)!
Er is natuurlijk een tijd van komen en een tijd van gaan. Noujax85 eigenlijk niet, want je hebt ze naar mijn mening altijd samen. Je gaat komen of de tijd komt dat je gaatx85 Enfin, daarbij kom je ook altijd ergens als je gaat en andersom ook weer. Het fijne daarvan is natuurlijk dat de wortel van 9, 3 is en dat 1 plus 1 dan ook weer heel fijn twee is. Optelefoneren is een contaminatie, maar eigenlijk een stom voorbeeld wat wie zegt dat nou. Osma en ospa kennen ze in Arnhem niet, maargoed het is wel fijn dat ze geloven dat ze zelf wel alles goed doen. Nu is het 5 voor half 12, dat betekend dat het over 5 minuten, 5 minuten later is, maar dat maakt nog geen 5 voor 12. Terwijl het de laatste weken op school eigenlijk continu 5 voor 12 is. Als het bewolkt is schijnt de zon nog steeds en tot slot: als het nacht is ook. BLA!
Dit weekend ga ik dus naar een kamer die ik heb veroverd. Eigenlijk was het meer vriendjespolitiek, maar daar praten we niet over. Heb allemaal hele leuke spulletjes gekocht, dus ik hoop dat ik die 15m2 enigszins gezellig kan maken. Daarbij heb ik een eigen 2-pits mini-keuken, dus ik overleef het zeker!

Ik weet niet waar de drang ineens vandaan kwam, maar hij was er. Uit de lucht kan het in ieder geval niet gekomen zijn, want die zit weer vol van de bacterixebn (hxe9, dat lijkt een logische verklaring voor de keelontsteking die ik voor de verandering weer eens heb). Oeh, wat pijnlijk, dit belooft nu al een ontzettend slecht verhaal te worden, vooral door het gebrek aan een hoofdonderwerp om over te schrijven. Goed ik ga gewoon door, want jullie zeuren toch al weer een tijd. Nu ik deze alinea nog eens doorlees merk in op dat het ontbreekt aan enige samenhang en ook over die drang kan onduidelijkheid ontstaan. Ik had het natuurlijk over de drang om te bloggen! Op naar de volgende alinea, welke hopelijk beter word, nu ik weer wat opgewarmd ben.
Op het moment zit ik in de trein en ik bedenk me dat dit eigenlijk een perfecte gelegenheid is om iedere week een blogje te typen. Nu wil alleen het feit dat ik in de stilteruimte zit. Nou klinkt zox92n stilteruimte niet bepaalt eng, maar het tegendeel is waar! Laat ik bij het begin beginnen (voelen jullie de samenhang komen)! Als je op het station staat te wachten en de trein komt aanrijden pakt iedereen zijn tassen en probeert uit te calculeren waar de treindeuren zullen stoppen. Nou is dat calculeren zinloos, want hij stopt altijd anders dan je denkt. Zodra hij dan stil staat vliegt iedereen naar dezelfde deur om als eerste de trein in de kunnen. Zelfs 65+ zet het op een lopen, maar helaas moet er dan eerst een menigte mensen uit. Vervolgens vliegt iedereen naar binnen in de hoop een plaats te vinden zonder ook maar naast, tegenover, of enigszins in de buurt te zitten van een onbekende. Ik voel me altijd machtig wanneer ik zox92n plek heb veroverd. Daarna komt alleen het machteloze deel. Andere passagiers stromen ook de trein in (later dan mij natuurlijk, het blijft een survival of the fittest) en zoeken een plaats uit. Je hoopt natuurlijk dat dat niet naast jou is, want je hebt niet voor niets zo je best gedaan. Daarom baken je zoveel mogelijk gebied af met alle tassen en koffers die je bij hebt. Dit trucje werkt goed, voor alle andere gebiedsveroveraars, maar helaas stroomt de trein daarna vol met de onverbiddelijke types. Ze gaan in je gebied staan en glimlachen vriendelijk, waardoor jij overstag moet gaan en je spullen bij elkaar schraapt, om de liever lui dan moe types plaats te geven. Schoften zijn het!
Enfin, volgens mij was ik bezig over de stilteruimte. Meestal komt dit verraderlijke deel wanneer je je gebied hebt afgebakend. Je wil naar buiten kijken, maar je zicht word belemmerd. Eerst denk je beperkt zicht plaatsten te hebben, maar na nog eens goed kijken blijkt er heel groot op de ramen te staan: silence [S] stilte. Kut! Nu ben je de klos! Opstaan gaat niet meer, want dan moet je eerst al je spullen weer bij elkaar rapen. Dat maakt dan weer enorm kabaal en alsof dat het ergste is moet je dan ook nog in een ander gebied gaan staan en maar glimlachten. Nou nooit dus!
Eenmaal aan in de stilteruimte, kom je er niet meer uit tot je eindstation. Bij elke beweging die je maakt ben je bang dat je te hard beweegt en door alle andere mensen word aangekeken met een vinger voor hun mond. Ik durfde net ook bijna mijn laptop niet te pakken, omdat ik dan twee ritsen moest overbruggen. Op het moment ben ik vooral heel bang dat iemand zich irriteert aan het rammelende geluid dat mijn toetsenbord maakt. *floep* Toen was ik weer thuis, want ik was zo druk bezig met typen, dat we ineens op Utrecht centraal stonden en ik de trein uit moest vluchten (welke ik trouwens altijd wel als laatste verlaat, aangezien ik altijd blijf zitten tot hij stil staat omdat ik anders omvalx85).
Tot zover mijn inspiratie, want die heb ik achter gelaten in de trein vrees ik. Misschien maar goed ook, want anders word dit echt een gigantisch verhaal. Ik hoop dat dit geen eenmalige drang was en dat ik er volgende week weer ben!

Zozo, en toen was iedereen bejaard? Ik ben blij dat jullie vanuit jullie aangepaste woningen toch nog steeds verlangen naar een verhaaltje van mij! Dus hier is er weer eentje met een tekening. Laat ik maar gewoon doen waar ik goed ik ben en me niet te vaak werpen op die kleine krabbels…
Enfin, ik ben natuurlijk naar Pinkpop geweest! En daar heb ik nog niemand jaloers mee gemaakt, dus dat ga ik nu maar doen! Het was Zxd3 vet! Oh, ik heb zoveel leuke dingen gezien! En ook best wat slechte, maar daar zullen jullie niet jaloers van worden…
Vrijdag ‘s ochtends gingen we natuurlijk heen (niemand wilde terug, dus toen ging ik ook maar heen) met een redelijk groot groepje (ontdek de vreemde constructie). Tsjoek tsjoek met de trein en toen waren we er. Tent opgezet op mijn plaats! En toen bleek toch weer van niet, want ik had een miscalculatie gemaakt, waardoor we ineens midden naast het hooefpad lagen, lekker druk. Daarbij kwam het plezier dat twee mannen ook nog een recht hun tentje voor onze voordeur opzetten, wat een feest. Worden jullie al jaloers?
De line-up van vrijdag was eigenlijk om te huilen. Heel de dag hebben we maar wat rond gekropen en ook Metallica is vrijwel aan me voorbij gegaan, totdat er vuurwerk kwam. Op zo’n moment ben ik net een klein kind en wil ik natuurlijk kijken. Stiekem bleek dat ze eigenlijk best goede muziek maakten.
Zaterdag werd al beter en ik begon te snappen waarom ik ookalweer een kaartje had gekocht. Na een geweldige opening van Blood Red Shoes hebben we staan wachten op die snol (nee grapje) van een Amy Macdonald. Ze had die ochtend een uitgelopen afspraak bij de pedicure, dus bleek een kleine file haar zonder pardon 50minuten later te laten beginnen. In die tijd kwamen de hooligans in de Amy Macdonald fans naar boven (het is zulk agressief publiek) en werd ik tot drie keer toe knock-out geslagen. Enfin, toen ze na xe9xe9n nummer klaar was met spelen (oh wat deed het pijn om toe te geven dat ze goed was) hebben we nog even naar de Editors gekeken. De Foo Fighters sloten de avond af, waarbij ik uit volle borst alle drie de liedjes van de nieuwe cd meezong.
De laatste dag was dit jaar natuurlijk ook de meest fantastische dag. Kate Nash was mega hyper, bijna alle liedjes werden twee keer zo snel gezongen. Ook was het nogal warm in de tent, waardoor ze na zo’n 20minuten last van haar astma kreeg en even een pufje nam. Het zou me niet verbazen als ik niet de enige verbaasde was… Vervolgens gingen we naar Alanis Morrrrrrisssssetttttte. In vergelijking met vroeger zakte ze bijna door het podium heen. Ze kon wel geweldig zingen en schaamde zich ook niet voor het gebrek aan choreografie… Als klap op de vuurpeil, kers op de slagroom, was er natuurlijk Roisin Murphy. Nou, we stonden gewoon in een laag water. Ik weet zeker dat iedereen stond te soppen. Het was fan-tas-tisch! Wat ben ik verliefd op dat mens zeg. Ze danste leuk, verwiselde ieder liedje van kleding, was spontaan en lag zelfs aan het eind met haar achtergrondzangeressen op het podium te stoeien…
Kortom, het was veel te snel voorbij en Lowlands (vooral Roisin) here I come!